TERAPIA TAKTYLNA


 

Stymulacja systemu taktylnego (łac. tactilis – dotykalny) jest koncepcją opartą na badaniach i doniesieniach naukowców, którzy łączą zachowanie człowieka z procesami zachodzącymi w jego mózgu. Metoda bazuje również na podstawowych założeniach neurologii, integracji sensorycznej oraz psychologii.

 

 

Wskazaniami do stosowania terapii taktylnej są:

  1. mózgowe porażenie dziecięce,
  2. zaburzona integracja sensoryczna,
  3. agresywne zachowania,
  4. lęki i fobie,
  5. nadpobudliwość psychoruchowa,
  6. opóźnienia w rozwoju umysłowym,
  7. trudności w nauce,
  8. zaburzenia mowy.

 

Głównym założeniem terapii taktylnej jest wzmocnienie, lub wytworzenie świadomości ciała oraz stymulacja receptorów skóry, poprzez stymulację zmysłu dotyku. Dostarczanie kontrolowanej liczby bodźców sensorycznych, w szczególności dotykowych i proprioreceptywnych, powoduje spontaniczne formułowanie reakcji adaptacyjnych poprawiających integrację tych bodźców.

 

Celem treningu jest:

  1. uruchomienie naturalnych mechanizmów rozwoju i samoregulacji organizmu,
  2. regulacja i normalizacja percepcji dotykowej,
  3. równoważenie napięcia mięśniowego,
  4. wspieranie procesu integracji sensorycznej,
  5. aktywizowanie mechanizmów integracji sensoryczno – motorycznej,
  6. kształtowanie świadomości kinestetycznej.

 

Terapia taktylna proponuje techniki masażu i stymulacji skóry, które wpływają na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu. Można ją z powodzeniem stosować w pracy z dziećmi z różnymi wyzwaniami rozwojowymi. Podczas terapii stosowana jest m.in. stymulację punktów neuromotorycznych. Punkty neuromotoryczne są obszarem reakcji, na którym za pomocą stymulacji dotykowej proprioreceptywnej, wyzwalane są określone ruchowe odpowiedzi mięśniowe. Celem tych zabiegów jest uaktywnienie mięśni, stymulację przedsionkowo-proprioceptywną (ruch), stymulacja bierna - bierny ruch kończynami i tułowiem dziecka według różnych wzorców.